Όσο και αν φοβόμαστε να το παραδεχθούμε η σειρά της Capcom Devil May Cry έχει μεγαλώσει μία γενιά παικτών που αγάπησε και ταυτόχρονα μίσησε τα Hack n’ Slash games. Αγάπησε γιατί έδινε συνήθως στον εκάστοτε παίκτη αρκετή δόση δράσης και μίσησε γιατί η έλλειψη ιδεών κατάντησε αρκετά από αυτά βαρετά και βορά για τον καθένα από εμάς να κάνει σκληρή κριτική. Η αλήθεια είναι ότι η Capcom προσπάθησε όλα αυτά τα χρόνια να δίνει στους παίκτες κάτι το διαφορετικό για αυτό και σπάνια οι κυκλοφορίες της πατώνουν. Συνήθως βλέπουμε από την εταιρεία αξιόλογες δουλειές με ελάχιστα δείγματα υπερβολής. Το Devil May Cry 5 ήρθε στην καλύτερη περίοδο.
Είχαμε αρκετές κυκλοφορίες που μας κράτησαν συντροφιά αλλά αρκετός ήταν ο κόσμος που ήθελε να ξεχαστεί σφάζοντας δαίμονες μιας και το Diablo πλέον (αν και διαφορετικό game) έχει χάσει την αίγλη του. Η σειρά Devil May Cry στηριζόταν πάντα στον φοβερό ήχο συνδυασμένο με αρκετή δόση δράσης, αίματος, και σφαγής. Δεν σε ένοιαζαν ούτε σενάρια ούτε τίποτα. Ήθελες αγνό, απλό λιώσιμο σκοτώνοντας τους χειρότερους σου εφιάλτες. Το Devil May Cry το απολαύσαμε στο Steam παρέα με τον i56600k και με γραφικά της Asus GTX960. Η εταιρεία πριν την κυκλοφορία του παιχνιδιού είχε κρατήσει αρκετά χαμηλά το Hype. Προσωπικά πιστεύω πως είναι ότι καλύτερο για ένα game να κρατά σιγή ιχθύος και να μας εκπλήσσει ευχάριστα στο τέλος. Είναι δύσκολο να γυρίσει η πλάστιγγα αν ήδη το game έχει παρουσιαστεί ως αριστούργημα ενώ επί της ουσίας αφήνει περιθώρια για να πάει στα σκουπίδια. Ας δούμε αναλυτικά τον τίτλο και κυρίως αν αξίζει να το αποκτήσει κανείς.
Αρχικά θα ξεκινήσουμε με το σενάριο. Σε έναν τίτλο Hack n’ Slash όπως είναι το Devil May Cry λίγες είναι οι φορές που θα ασχοληθεί κανείς με αυτό. Παρόλα αυτά, στη σύγχρονη εποχή του gaming, ακόμα και αυτός ο τομέας χρειάζεται προσοχή. Τα πράγματα ήταν απλά πάντα στη σειρά DMC. Είχαμε τον Dante και τη παρέα του που μέσα από χιούμορ, νεανική ‘’αφέλεια’’ και δράση, να βρίσκονται πάντα αντιμέτωποι με ένα στρατό δαιμόνων. Τίποτα δεν αλλάζει από τη γενική εικόνα της σειράς ακόμα και σήμερα. Χιλιοπαιγμένο σενάριο που απλά έτσι και αλλιώς δύσκολα θα μας τράβαγε τη προσοχή. Αυτή τη φορά μαζί με τον Dante και τον Nero, κάνει την εμφάνιση του ο V, o οποίος μοιάζει αρκετά με Necromancer, και ζητά από το δίδυμο μας να καθαρίσουν τον κόσμο από μία Demonic Invasion με αρχηγό τον Urizen.
Η εταιρεία δε σε αφήνει καν να έχεις αμφιβολίες για το τι θα συμβεί στο τέλος από τον πρόλογο ακόμα. Όλα στο πιάτο σερβιρισμένα με τον κακό να κάνει την εμφάνισή του στην αρχή του τίτλου. Όπως και να έχει τουλάχιστον το σενάριο είναι άρτιο χωρίς να υπάρχουν κενά απλά για ακόμα μία φορά είναι λίγο κλισέ. Ίσως είναι καιρός κάποτε η εταιρεία παραγωγής να ξοδέψει κανένα ευρώ σε σεναριογράφο και να μας κάνει να λιγουρευτούμε σε βάθος τους χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν. Μέχρι τότε όμως θα απολαμβάνουμε ‘’αμερικανιά’’.
Όπως είχαμε αναφέρει και παλαιότερα, το Κυπριακό κοινό είναι ένα value of money κοινό. Η κοινότητα μας δεν αγοράζει πλέον games γιατί είναι ‘’καλλιτεχνικό’’ ή γιατί είναι όμορφο το εξώφυλλο. Κοιτάμε αρκετά την διάρκεια του. Αν τα χρήματα μας τουλάχιστον θα αποσβεστούν σε μεγάλο χρονικό διάστημα ή αν θα πρέπει σε 2-3 μέρες να ξοδέψουμε άλλα τόσα για να αποκτήσουμε ένα νέο τίτλο. Το Devil May Cry έχει διάρκεια περίπου 20 ώρες με τους πρωτάρηδες της σειράς να κάνουν ίσως 2-3 ώρες παραπάνω μέχρι να ψάξουν λίγο το gameplay. Για εμάς τους παλαιούς, ίσως να μας φανούν λίγες με βάση το τι έχουμε δει μέχρι στιγμής. Υπάρχουν 20 αποστολές και ελάχιστα sides με το παιχνίδι να έχει αρχή και τέλος σε κάθε αποστολή. Ξεκινάμε από ένα σημείο, φτάνουμε στο τέλος, νικώντας ενδιάμεσα όποιον εχθρό εμφανιστεί. Σε κάθε μάχη ‘’κλειδώνει’’ η περιοχή, οπότε δεν μπορείς να παρακάμψεις εχθρούς. Κάτι το οποίο μου άρεσε αρκετά είναι το Replayability που δίνει ο τίτλος. Μπορείς να παίξεις και να ξαναπαίξεις τι πίστα κυνηγώντας τον εαυτό σου βέβαια όσο αναφορά το Score. Κάθε φορά που κάνεις κάποιο επιτυχημένο χτύπημα κερδίζεις βαθμούς που μεταφράζονται σε style words όπως Crazy, Supreme και άλλα πολλά. Γενικά τα combos πάνε και έρχονται στον τίτλο.
Μιλώντας για Combos να αναφερθούμε στο gameplay και στο τρόπο παιχνιδιού ο οποίος είναι ότι πιο απλό υπάρχει στην αγορά. Ένα game βέβαια φτιαγμένο για κονσόλες αλλά ακόμα και εμείς που παίξαμε στο Pc δεν είχαμε κανένα πρόβλημα. Το ποντίκι έκανε μία χαρά τη δουλειά του με τα melee attacks στο αριστερό κλικ και τα range dps στο δεξί. Ως γνήσιο hack n’slash υπάρχει το Lock targeting που γίνεται με το shift και είναι μία επιπλέον βοήθεια για αυτούς που δεν μπορούν να κοντρολάρουν τη κάμερα του παιχνιδιού. Τα χτυπήματα είναι συνεχής προς τους αντιπάλους και τα combo αρκετά εύκολα με λίγους συνδυασμούς πλήκτρων. Γενικά ο τίτλος είναι αρκετά απλοϊκός και εύκολος. Σε γενικές γραμμές αν κάποιος δεν μπορεί να τερματίσει το DMC 5 δεν ξέρω ποιο game μπορεί να τερματίσει. Σε κάθε πίστα-επεισόδιο υπάρχει στο τέλος ένα Boss που μου θύμισαν σε μεγάλο βαθμό τα Boss του Dark Souls ( ίσως ιεροσυλία αλλά έτσι είναι). Τα χτυπήματα προς το Boss είναι δυσανάλογα της μπάρας της ενέργειας καθώς χάνει αρκετά εύκολα ζωή. Τα bosses έχουν κάποια σχετική ποικιλία στα moves και στα abilities αλλά νομίζω αν είσαι εξοικειωμένος με το space bar και το dodge δεν έχεις κανένα πρόβλημα να τα τεμαχίσεις. Το Α.Ι. λειτουργεί αρκετά καλά με τις αντιδράσεις των εχθρών να είναι τουλάχιστον ‘’εχθρικές’’ απέναντι σου.
Κάτι το οποίο μας εξέπληξε φοβερά στο συγκεκριμένο τίτλο είναι τα εφέ, τα χρώματα αλλά και τα light effects. Τα γραφικά είναι εξαιρετικά με τις εναλλαγές των χρωμάτων να δίνουν και να παίρνουν. Πόσες φορές σταματήσαμε το game για να πάρει φωτιά το screenshot button. Φοβερή δουλειά της εταιρείας ειδικά στα σημεία της μάχης. Ακόμα όμως και τα Cinematics είναι καλοδουλεμένα με τους ηθοποιούς να παίζουν αρκετά καλά τους ρόλους τους. Το χιούμορ δε λείπει σε κανένα σημείο του παιχνιδιού αν και το Lip sync δεν είναι στα καλύτερά του. Η κάμερα σε μερικά σημεία δεν λειτουργεί σωστά και σίγουρα θέλει εξοικείωση. Ήταν ένα πρόβλημα που σχεδόν πάντα υπήρχε στη σειρά. Όπως και να έχει όμως τα γραφικά κάνουν τη διαφορά και δεν είναι θέμα pc vs console. Απλά η δουλειά τους είναι εξαιρετική. H Capcom έκανε αριστοτεχνική χρήση της RE Engine και αυτό φαίνεται σε κάθε pixel του παιχνιδιού.
Στα του παιχνιδιού τώρα υπάρχει αρκετή ποικιλία χαρακτήρων, combos ( αν και επί της ουσίας είναι όλα automode) αλλά και διαφόρων upgrades. Στο DMC 5 θα συναντήσουμε τον Nero, τον αγαπημένο μου Dante και ένα νέο πρόσωπο τον μυστηριώδη V. Ο καθένας από αυτούς έχει το δικό του στυλ μάχης με τον Nero και Dante να μοιάζουν αρκετά. Ο V όμως είναι το κάτι άλλο. Νομίζω ότι η Capcom ‘’μυρίστηκε’’ τη δουλειά και είπε να συνδυάσει την απλότητα της σειράς με κάτι νέο. O V μοιάζει αρκετά με summoner-necromancer με αρκετά tattoo στο σώμα του που σε κάνει να φαντάζεσαι τι τύπος είναι. Ο V στηρίζει τις επιθέσεις του σε 3 διαφορετικά ‘’τέρατα’’ τα οποία και καλεί. Αρχικά υπάρχει το Griffon που προκαλεί κυρίως range damage, ο πάνθηρας που τα χτυπήματα του είναι από κοντινή απόσταση αλλά και ο Nighatmare που έχει το ρόλο του Devastator. Ο συγκεκριμένος πάντως παίκτης θέλει αρκετή προσοχή καθώς τα τέρατα αυτά δεν είναι ανίκητα και έχουν αρκετές αδυναμίες, ειδικά αν δεχθούν αρκετό damage που μπαίνουν σε θέση stalemate και σε κάνουν εσένα ευάλωτο σε εχθρικές επιθέσεις.
Κάτι που επίσης πρέπει να αναφέρουμε είναι το finishing των εχθρών που γίνεται με το μπαστούνι που κρατά. Επίσης στο gameplay του παιχνιδιού θα δούμε τα Devil Breakers τα οποία δεν είναι τίποτα περισσότερο από κάποια μηχανικά ‘’χέρια’’ τα οποία προκαλούν extra damageμε διάφορους τρόπους όπως light bolt ή φέρνουν τον εχθρό μπροστά σου για να τον αποτελειώσεις κ.α. Μας άρεσε πολύ αυτή η προσθήκη αν και επί της ουσίας αποτελεί διαφοροποίηση του Devil Bringer. Κάτι που επίσης πρέπει να αναφέρουμε είναι η σουρεαλιστική μηχανή του Dante Cavaliere. Δεν λέμε τίποτα περισσότερο. Τα υπόλοιπα για αυτό εντός παιχνιδιού. Την παρέα των Dante, Nero και V, πλαισιόνουν οι Trish, Lady και Nico με την τελευταία να παίζει το ρόλο του blacksmith-upgrade wagon σε όλο το παιχνίδι. Μάλιστα η Nico βρίσκεται πίσω από την κατασκευή των Devil Breakers. Κάθε hero έχει τα δικά του skill trees και abilities.
Όλα αυτά μπορούμε να τα αναβαθμίσουμε και να τα αποκτήσουμε μέσω red orbs τα οποία βρίσκουμε διάσπαρτα σε όλο το φάσμα του παιχνιδιού είτε σκοτώνοντας δαίμονες είτε συλλέγοντας τα στο δρόμο. Βέβαια η ποσότητα των red orbs είναι αρκετά δυσανάλογη με το κόστος των upgrades καθώς στο τέλος του παιχνιδιού ξεχνάς ότι πρέπει να τα μαζεύεις. Με τα red orbs μπορείς επίσης να κάνεις revive στον εαυτό σου σε περίπτωση που πεθάνεις στη μάχη. Ένα από τα αρνητικά του τίτλου είναι το γεγονός ότι η Capcom δίνει την επιλογή στους παίκτες να αγοράσουν Red Orbs μέσω Microtransactions. Βέβαια όπως αναφέραμε και πριν δεν έχει και πολύ νόημα αυτό καθώς βρίσκεις orbs συνέχεια αλλά μόνο και μόνο για αυτό, δίνει το δικαίωμα η εταιρεία για αρνητική κριτική. Κάτι που επίσης δεν μας άρεσε είναι η έλλειψη γρίφων και puzzles. Το να πάρουμε ένα τσιμπούρι δαίμονα και να το τοποθετήσουμε σε ένα αυγό δαίμονα για να ανοίξει ο δρόμος δε το λες Puzzle. Όπως και να έχει είναι hack n’slash. Απλά είναι σημεία που η εταιρεία στο μέλλον πρέπει να δώσει βάση.
Όσο και να φαίνεται περίεργο το παιχνίδι έχει multiplayer. Κακό multiplayer. Περιμέναμε να μπορούμε να παίζουμε ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ μία πίστα με κάποιο φίλο μας. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι απλά να κυνηγάμε το Score του αντιπάλου σε έναν παράλληλο κόσμο. Τίποτα περισσότερο.
Τέλος θα αναφερθούμε στον ήχο και τη μουσική του παιχνιδιού η οποία είναι μέτρια προς καλή. Δεν είναι εύκολο κομμάτι και σε αυτό το παιχνίδι η μουσική είναι το 50% της επιτυχίας. Γενικά παιχνίδια δράσης και μάχης σώμα με σώμα χρειάζονται δυνατή μουσική με αρκετές εναλλαγές. Το πρώτο το καταφέρνει απόλυτα επιλέγοντας τη metal, alternative rock, progressive μουσική με αρκετή δόση electro style bass. Όμως είμαστε στο 2019. Να πω τώρα ότι μερικά κομμάτια έμοιαζαν με κομμάτια άλλης εποχής; Ναι θα το πω. Ξεχωρίσαμε το Crimson Cloud ενώ δεν αντέξαμε την τόση απλότητα του Devil Trigger που κάτι θα σας θυμίσει σίγουρα. Σε γενικές γραμμές βέβαια η δουλειά των καλλιτεχνών που συμμετείχαν στο έργο αυτό ήταν αξιοπρεπέστατη (Kota Suzuki, Casey Edwards, Cody Matthew Johnson, and Jeff Rona). Βέβαια ας μη ‘’γκρινιάζουμε’’ για τα πάντα. Κακά τα ψέματα δεν ζούμε σε εποχές που υπάρχει παρθενογένεση.
https://www.youtube.com/watch?v=bmYijVr_HYw
Εν κατακλείδι, το Devil May Cry 5 είναι ένα αρκετά καλό game που μας προσέφερε όμορφες στιγμές. Τα γραφικά και ο σχεδιασμός του τίτλου είναι τα δυνατά του σημεία, με τα εφέ και τις μάχες να κερδίζουν και τον πιο απαιτητικό. Παρόλα αυτά υπάρχουν αρκετά πράγματα που θέλουν προσοχή όπως η δυσκολία του παιχνιδιού που παραείναι χαμηλή, ενώ το σενάριο νομίζω ότι πρέπει να εμπλουτιστεί αρκετά και να ξεφύγει από το κλισέ σενάριο της σειράς. Η έλλειψη puzzles και γρίφων δεν μας έκανε τόσο αρνητική εντύπωση όσο η ύπαρξη microtransactions. Η ποικιλία παικτών και το replaybility δίνει το κάτι παραπάνω στο τίτλο που μαζί με τα γραφικά όπως προαναφαφέραμε απογειώνουν το Devil May Cry. Σε γενικές γραμμές το παιχνίδι αξίζει να βρίσκεται στη συλλογή σας και θα περάσετε ευχάριστα το χρόνο σας. Μία αξιοπρεπής δουλειά από τη Capcom που πρέπει όμως κάποτε να πιάσει ταβάνι.
Ευχαριστούμε τη G3GreatGames για τη χορηγία του τίτλου.
- https://www.greatgames.com.cy/
- https://www.instagram.com/g3greatgames/
- https://www.facebook.com/g3greatgames/