Πάντα έλεγα ότι ζούμε σε ένα κόσμο που ο μεγάλος νικά το μικρό. Που ευκαιρίες σε μικρές εταιρείες για να δείξουν το ταλέντο τους. Ζούμε σε ένα κόσμο που για πολλούς το gaming είναι η EA ή Βlizzard και όλα τα μεγαθήρια του παγκόσμιου στερεώματος. Games μαζικής παραγωγής μας έχουν κάνει πολλές να σκεφτόμαστε τη ποσότητα και όχι τη ποιότητα. Όπως και να έχει ίσως σήμερα αναλύσουμε μία εξαίρεση. Τη δουλειά μιας ‘’μικρής’’ εταιρείας που προσπάθησε να μπει στην elite. Η γαλλικών συμφερόντων Asobo Studios μας είχε συστηθεί στο χώρο των games με το Toy Story 3. Καλή προσπάθεια αλλά σίγουρα όχι τέτοιου βεληνεκούς. Τα χρήματα αυξήθηκαν. Οι στόχοι ανέβηκαν. Ο πήχης τέθηκε ψηλά. Το Plague Tale ήρθε σε μία στιγμή όπου κυριαρχεί το Days Gone. Οι κυκλοφορίες δεν ήταν πολλές, όμως ήταν τρανταχτές. Και εκεί είχαμε ένα μικρό studio. Τυχαίο; Δε νομίζω. Ας αναλύσουμε λοιπόν την προσπάθεια της Asobo και να εμβαθύνουμε στο Plague.
Το σενάριο θυμίζει τις μαύρες εποχές της Γαλλίας. Κλασσικός μεσαίωνας. Μυστικοπάθεια, δεισιδαίμονες, κατάρες, αρρώστιες, 100ετής πόλεμος κ.α.! Το σενάριο εκτυλίσσετε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του μεγάλου πολέμου με την Αγγλία. Τότε, το 1348 η πανούκλα είχε εξαφανίσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Όπως ήταν φυσικό, η εκκλησία που μη ξεχνάτε είχε μεγάλη δύναμη, ξεκινά ένα κυνηγητό ενάντια σε υποτιθέμενες μάγισσες, ραδιούργους και γενικά ότι είχε σχέση με μαγεία. Η ιστορική αλήθεια βέβαια είναι ότι η εκκλησία κάτω από το μανδύα του εσωτερικού κινδύνου, βρήκε την ευκαιρία να ‘’καθαρίσει’’ τη Γαλλία από όποιον αντιστεκόταν στις εντολές της.
Πίσω στο παιχνίδι μας λοιπόν και στην αριστοκρατική οικογένεια των De Rune. Η οικογένεια κουβαλά ένα μεγάλο μυστικό που λόγο spoiling δε θα σας το αναφέρουμε. Παρότι η εκκλησία δεν άφησε τίποτα όρθιο στο πέρασμά της, τα μικρά παιδιά Hugo και Amicia καταφέρνουν να γλυτώσουν. Εκεί ξεκινά η περιπέτεια μας. Το σενάριο είναι φανταστικό, με την εξέλιξη των ηρώων να μην έχει τέλος. Άρτιο σενάριο χωρίς κενά. Η ατμόσφαιρα του παιχνιδιού είναι εξαιρετική και το σενάριο πραγματικά είναι το κερασάκι στη τούρτα.
Στα του gameplay τώρα, ίσως ξενερώσουν μερικοί με το γεγονός ότι το μοναδικό όπλο της Amicia είναι μία σφεντόνα. Κάνουν λάθος. Τα upgrades που μπορούμε να κάνουμε είναι μοναδικά. Μην ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με παιδιά, και με μία Alicia να προστατεύει συνεχώς τον μικρό Hugo ο οποίος είναι σχεδόν ανήμπορος να κάνει πολλά πράγματα. Επίσης μη ξεχνάμε ότι το Plague είναι πραγματικά ένα καθαρόαιμο stealth game. Μην περιμένετε μάχες υψηλών frames και combat system περίπλοκο. Εδώ έχουμε sneaking και πολλές φορές εκμετάλλευση του περιβάλλοντος.
Ξεχάσαμε να αναφέρουμε ότι λόγο της πανούκλας, κεντρικό ρόλο στο παιχνίδι έχουν και οι ποντικοί. Αμέτρητοι ποντικοί, φορείς της αρρώστιας είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Εμάς; Ποιος ξέρεις. Πάντως μπορείτε να τους εκμεταλλευτείτε για όφελος σας. Στη τελική δε γουστάρουν το φως. Κάτι είναι και αυτό. Σε όλο το παιχνίδι υπάρχει το feeling της επιβίωσης. Ο θάνατος κρύβεται παντού. Πάντως ένα από τα παράπονά μας είναι το χαμηλό A.I. των εχθρών. Σχεδόν τραγελαφικό. Επίσης παρότι υπάρχει αλληλοεπίδραση μεταξύ των ηρώων, τα puzzles είναι πανεύκολα και με λίγες εξαιρέσεις. Πάντως η πρόταση μας είναι ξεκάθαρη. Sneak and kill!
Σε κάθε μας βήμα θα δούμε τον κόσμο του Plague με άλλο μάτι. Θάνατος παντού, και τα κόκκινα μάτια των ποντικών να μας ακολουθούν σε κάθε μας κίνηση. Οι ποντικοί είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν τους πάντες σε δευτερόλεπτα. Οι εχθροί είναι εκεί. Παρόλα αυτά το Plague έχει διάρκεια μόλις 15 ώρες με τα boss να είναι ελάχιστα. Ξεχωρίσαμε τα 2 τελευταία καθώς τα πρώτα είναι σχεδόν αστεία. Nicolas είσαι ο επόμενος σε cosplay!
Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι εξαιρετικά και ο σχεδιασμός του κόσμου του Plague μοναδικός. Σκότος σε όλο το παιχνίδι αλλά με το φωτισμό στα σημεία που πρέπει να είναι εκεί. Μοναδική ατμόσφαιρα, με την Asobo να κάνει φοβερή δουλειά. Δεν αντιμετωπίσαμε πουθενά frame drop ενώ τα bugs απουσιάζουν.
Τέλος όπως πάντα θα αναφερθούμε στη μουσική του παιχνιδιού η οποία είναι αριστοτεχνική. Ο Oliviere Deriviere έπιασε το νόημα και μας ‘’μαύρισε’’ τη ψυχή για τα καλά. Εναλλαγή εγχόρδων και κρουστών σε μία μαγευτική μίξη νότας και ψυχεδέλειας. Το βιολί εξαιρετικό και για ακόμα μία φορά όπως και στο Vampyr, ο καλλιτέχνης έδωσε ρέστα. Ξεχωρίσαμε το ‘’Exodus’’ και το ‘’Bedtime Story’’ ενώ κάναμε ιδιαίτερη μνεία για το ‘’Sister’s Love’’ που ίσως δακρύσαμε κιόλας. Γιατί να συγκινούμε σε κάθε παιχνίδι The last of us Style ή Walking dead telltale.
Εν κατακλείδι το Plague’s Tale είναι ένα διαμάντι και πρέπει να υπάρχει στο ‘’οπλοστάσιο’’ κάθε gamer. Το σενάριο του είναι αριστοτεχνικό, με τα γραφικά και τον ηχητικό τομέα να κλείνουν τις καλές βαθμολογίες. Στα αρνητικά του τίτλου, η αρκετά μικρή διάρκεια του, οι λίγες αποστολές και τα boss fights αλλά και η χαμηλή τεχνητή νοημοσύνη των εχθρών. Η μουσική του παιχνιδιού είναι βάλσαμο για τη ψυχή μας και σίγουρα θα ασχοληθώ και σε άλλο επίπεδο με τη δουλειά του Oliviere. Μακάρι όλες οι εταιρείες να ακολουθήσουν τα χνάρια της Asobo. Εμείς ευχόμαστε την επόμενη φορά να γίνει καλύτερη δουλειά και γιατί όχι ένα Sequel. Καλό gaming σε όλους!